Hemelvaartsdag is hier in Duitsland ook een soort Mannendag. Dat was misschien vroeger een soort introductie van jongemannen in de mannenwereld.
Maar vandaag zag ik groepen jongemannen vooral hard muziek spelen op verrijdbare speakers en daarbij veel bier drinken. Ook zag ik een overdekte wagen vol feestvierders achter een traktor. Met de muziek op de hoogste stand en zwaaiend met een pul bier.
Dreigende wolken maar het ging pas regenen toen ik mijn tent had opgezet.
Vandaag was mijn wandeling simpel: volg de oever van de Elbe tot ongeveer halverwege de route naar Hamburg. Daar nam ik de bus naar de camping. Soms zijn er gewoon te weinig campings op de route. En wild kamperen in een officieel natuurgebied is heel erg verboden hier.
Morgen is het hier Vaderdag en ook Hemelvaartsdag. Ik ben benieuwd wat ik van beiden ga merken. Vandaag na drie nachten toch vertrokken van misschien wel de gezelligste camping van Noord Duitsland.
De eigenaar heeft me naar een brug gebracht die eigenlijk niet begaanbaar was voor mij, maar wel een belangrijk punt op mijn route. Hij onderhandelde met de bouwvakkers zodat ik toch (met wat sprongen) via die werkzaamheden er langs mocht. Dat scheelde vele kilometers.
Ook kreeg ik een paraplu mee als vervanging van mijn verloren exemplaar! Er zijn zoveel aardige mensen op de wereld 🥹
Veer over de Stör
Daarna besloot ik met een veerpont ook de Stör over te steken. Ik ben een fan van veerverbindingen. Even varen als onderbreking van een reis is gewoon een cadeautje 🛶. De veerman was nieuwsgierig en had behoefte aan een praatje. Maar omdat de Stör niet breed is werd het een soort elevator pitch⏳
Er was veel regen verwacht maar het was gewoon mooi weer
Langs de oever liep ik richting de Elbe. De kerk van het dorp Wewelsfleth was helaas niet open maar er waren een paar interessante grafstenen.
Het Laatste Oordeel op een grafsteen
De supermarkt en de bakker hadden hier een lange middagpauze (tot half drie!) – ik besloot daar niet op te wachten maar door te wandelen. Het was een leuke route langs het water van de Stör en de Elbe, met ieder een eigen karakter.
Op de Elbe-dijk
Bij de veerverbinding over de Elbe bij Glückstadt heb ik onder het genot van een Fischbrötchen gekeken naar de langzame file voor die verbinding. Zelf ga ik ergens anders de rivier over maar dat is voor later.
Inmiddels in het mooie Glückstadt wat boodschappen gedaan en een goedkoop appartement geboekt. Morgen gaan we verder! Leuke stad trouwens.
Misschien had ik toch vandaag moeten gaan lopen? Deze dinsdag ben ik op en rond de camping gebleven. En eerlijk gezegd heb ik me een beetje zitten vervelen. Wat gelezen en filmpjes gekeken.
Ook wat vooruit gekeken naar de mogelijkheden in de komende dagen. Misschien blijf ik voorlopig toch nog aan deze kant van de Elbe.
Misschien kom ik toch nog door Hamburg. Misschien ook wel niet 🫣
Ik zie wel waar mijn voeten mij gaan brengen.
Tegen de avond heb ik de sauna aan laten zetten. Lekker wat opwarmen.
Daarna deze luie dag afgesloten met een korte wandeling.
Zwemmeertje op de campingSchapen op de dijk. De camping ligt bij een rivierdijk van de Stör, dat is een zijtak van de Elbe.
Vandaag is voor mij een dag van rust. Even niet wandelen met de grote rugzak. Wat boodschappen doen, wat administratie doen en kijken wat ik na twee dagen pauze ga doen. Kijken of ze hier een paraplu verkopen (nog geen gevonden).
De kleine camping waar mijn tentje nu staat is blijkbaar belangrijk voor wandelaars en vooral fietsers die lange afstanden door Europa afleggen. Iedere dag komen mensen aangefietst om de volgende dag verder te gaan. Wel leuk al die ontmoetingen met sportieve reizigers.
Ik ben een uitzondering want mijn tentje staat overdag eenzaam op het kleine veldje – ik blijf hier drie nachten.
Inmiddels de was gedaan maar dat drogen aan de waslijn gaat nog even duren, want nu en dan valt er regen ☔
Diverse wijsheden op een muur op de camping.
Morgen blijf ik nog hier.
Woensdag hoop ik de rivier de Elbe over te steken naar Nedersaksen en dan hopelijk naar het zuiden.
Vanmorgen heel stil vertrokken. Ik wilde mijn gastheer en zijn familie niet wakker maken. Inmiddels ontdekt dat ik gisteren mijn nieuwste paraplu heb laten liggen bij mijn wildkampeerplek. Sowieso verlies ik die gemakkelijk, op diverse adressen heb ik door de jaren heen regenschermen ☂️ laten liggen 🫣.
Na een paar kilometer door het open veld kwam ik helemaal alleen in een donker bos terecht. Hier hing een sfeer als in Hans en Grietje – of in Roodkapje. Zouden hier wolven zijn? Heb ik iets om me te verdedigen? Zou een tentharing een idee zijn om bij de hand te houden?
Boshyacint
Gelukkig kwamen mij later wat andere wandelaars, fietsers en joggers tegemoet. Ook hier vullen mensen hun zondagmorgen met lichamelijke oefeningen in plaats van kerkgang 🏃🏃⛪ Vandaag ging het lopen steeds moeizamer: mijn linker hak voelt niet goed. Misschien een blaar? Inmiddels voorgenomen om even rustig aan te doen.
Pad op mijn pad
Ik heb een gezellige kleine camping gevonden. Hier hebben ze ook een sauna, die ga ik misschien later testen. Hier blijf ik twee of drie nachten. Morgen een korte wandeling met de kleine rugzak. Misschien een paraplu kopen tegen regen (en tegen wolven?).
Dagboek zaterdag 9 mei 2026. Soms heb je van die dagen dat alles tegen zit. Vandaag was niet zo’n dag 😊.
Heel vroeg maakte ik mij klaar voor een nieuwe wandeldag. De tent ⛺ was nog nat van de dauw, de vogels waren al begonnen met inzingen. Bij een wildkampeerplek moet je nooit te lang blijven hangen dus na de ochtendpap ben ik vertrokken. Sowieso moest ik verder want mijn laatste water was in die pap verdwenen.
Blije keien
In het verleden heb ik wel eens gemopperd over dorpen waar geen mens op straat is. Waar alleen honden lawaai maken – ieder huis opnieuw. Tot je het dorp hebt verlaten achtervolgt die blaf-estafette je.
Maar vandaag waren het allemaal dorpjes met mensen op straat of in hun tuin die “moin” riepen. En soms voor een langer gesprek gingen. Mooi onderhouden tuinen en vriendelijke mensen – dorpen als Nindorf, Tappendorf, Hohenwestedt en Jahrsdorf. Ze leken vandaag allemaal actief hun dorp te promoten als “leukste dorp van Sleeswijk Holstein” 🏆
Kerk van Hohenwestedt
Een Italiaanse vrouw bij een ijssalon in Hohenwestedt vulde mijn waterfles. Erg lekker ijs trouwens 🍧😋
Het weer hielp natuurlijk ook. Morgen komt er mogelijk regen maar vandaag was het weer volop zonnig. Boeren hadden de hooivelden gemaaid. Hopelijk kunnen ze dat nog droog binnenhalen.
Mijn reis eindigde vandaag in Peissen. Drie jaar geleden had ik hier wild gekampeerd achter een heg bij het voetbalveld. Maar nu waren de struiken nog kaal, dus besloot ik door te lopen. Bij een verhuurder van een paar vakantiewoningen liep ik het erf op en vroeg of hij een veilige plek wist om te kamperen.
“Mag wel in mijn tuin”, zei hij. Erg blij mee! Toen ik hem vroeg waar het toilet was ging hij even in overleg. Ondertussen had ik de tent opgezet. Toen kwam de man terug. Hij wist iets beters en nodigde mij uit om een appartement in gebruik te nemen. Geweldig! Ik heb nu een douche en keuken – en een bed! De tent weer opgeborgen nadat de dauw van vanmorgen was opgedroogd 🏕️
Ik probeer geregeld even een rustpauze in te bouwen bij iedere wandeling, meestal om de vijf kilometer. Mijn eerste pauze was daardoor bij de Joodse begraafplaats van Rendsburg. Zou er nog steeds een Joodse gemeenschap zijn in deze omgeving? Er is wel een museum https://jmrd.de/
Joods kerkhof
Ik loop door een gebied met nauwelijks toeristen. Met wandel- en fietsroutes proberen ze dit te verbeteren. Maar zaken als campings en hotels zijn nog dun gezaaid. Voorlopig is dit vooral een mooi landbouwgebied. Gelukkig wel met geregeld een bankje.
Opvallend hier, en overal in Duitsland, zijn de oorlogsmonumenten. Doden uit de beide wereldoorlogen worden herdacht. Maar ook de slachtoffers van de gewonnen oorlog tegen Frankrijk in 1870-1871. Die oorlog was ook de geboorte van de staat Duitsland, toen nog met een keizer. Maar ook zijn er herinneringen aan de twee oorlogen tegen Denemarken eerder in de negentiende eeuw.
De inmiddels ruim tachtig jaar vrede in dit deel van Europa is een bijzondere zegen.
Plein in Rendsburg
Een bus stopte voor me met de vraag of hij me mee mocht nemen. Nee, ik blijf lopen. Met wat zoeken heb ik een mooi kampeerplaats gevonden. Als er niets anders is moet je soms creatief zijn.
Even in het archief gedoken. Eens zien hoe ik de route heb gelopen in 2023. Toen had ik voorbij Schleswig wild gekampeerd naast een weiland. Ik werd toen erg vroeg wakker door nieuwsgierige paarden. Door die vroege start kon ik daarna 32 kilometer lopen naar Rendsburg.
Een mooi oud huis langs de Ochsenweg
Terug in 2026. Vandaag teruggelopen naar het noorden – krijgt mijn achterhoofd ook een keer de zon te zien 😉 Ik ging met de kleine rugzak op pad want vanavond slaap ik in hetzelfde hotel. Alleen water en brood ingepakt. Plus chocola en een regenjas – want je weet nooit.
Binnenstad Rendsburg
Na het heerlijke ontbijt heb ik via de oude binnenstad van Rendsburg de Ochsenweg opgezocht. Even over het Duitse brood: volgens mij hebben de broodeters hier eelt op hun tandvlees en in hun mond 🍞 Ik mis het zachte Nederlandse brood.
Prachtige wandeling vandaag met aanhoudend prachtig weer. Aan het einde van mijn wandeling was een stille bushalte. Toen de bus uiteindelijk kwam moest de chauffeur lachen: “Hier heb ik nog nooit gestopt. Je bent de eerste in mijn loopbaan.”
De overstap naar de volgende bus was erg krap. Toen onderweg het uitstappen van een oude mopperende vrouw met rollator erg lang duurde wist ik het zeker – ik ga de aansluiting missen. Gelukkig stond de volgende bus er nog maar hij vertrok voor mijn ogen. Ik zwaaien, een Duitse vrouw zwaaide ook voor mij en wist de aandacht van de chauffeur te vangen.
De chauffeur stopte – ik mocht nog mee! Busreizen in Duitsland is een andere manier om het land te zien 😊
Terug in het hotel weer een handwas gedaan. Daarna een bord eten gehaald en wat boodschappen voor de komende dagen gekocht. Waarschijnlijk moet ik wat nachten wild kamperen, altijd spannend.
Vandaag volgde ik de route Via Jutlandica. De E1 blijkt onhandig als ik niet door de stad Hamburg wil lopen. Delen van de Via Jutlandica heb ik drie jaar geleden ook gelopen maar mijn doel ligt nu zuidelijker.
Uitzicht op Schleswig
Vanaf mijn hotel in Schleswig ging ik langs een meer naar de plek waar in de middeleeuwen de oude Vikingstad Haithabu lag.
Viking op de verkeerslichten
Hier stond eens de oudste kerk van Denemarken. Die kerk is verdwenen en Denemarken ligt nu twee dagreizen verder naar het noorden.
Terwijl diverse Deense koningen hard hun best hebben gedaan die oude grens vast te leggen. Dat vastleggen deden ze door het opwerpen van de Dannevirke. Dat is een dijk tussen Waddenzee en Oostzee. Mijn route liep gedeeltelijk over de top van die verdedigingswal.
Dannevirke
Een probleem van de wandeling van vandaag is het gebrek aan campings tussen Schleswig en Rendsburg. Na een hoop gedoe besloot ik de bus naar Rendsburg te nemen. Voor twee nachten heb ik hier een hotelkamer geregeld.
Ook in de bus moet je hier met contant geld betalen – in digitale zaken loopt Duitsland jaren achter.
Morgen ga ik de route naar Rendsburg alsnog afronden met een kleine rugzak – en weer met een busreis.
Vannacht wild gekampeerd op een prachtig veldje. Op mijn telefoon heb ik daar wat van de Dodenherdenking bekeken.
Vandaag Bevrijdingsdag – ik ben erg dankbaar voor de vrijheid die we hebben in ons deel van de wereld. De vrijheid om dingen te doen of te laten, de vrijheid om je eigen keuzes te maken 🇳🇱🇪🇺
Vanmorgen heel vroeg opgestaan want wild kamperen is altijd wat ‘ongemakkelijk’. In de loop van de nacht hoorde ik allemaal natuurgeluiden die ik meestal wel kon thuisbrengen. Alleen dat schorre geblaf, welk dier maakt zo’n geluid? Om zes uur hoorde ik het weer en keek voorzichtig naar buiten. Daar stond een hert mij verwijtend aan te kijken en maakte opnieuw dat bijzondere geluid. Weer wat geleerd. 🦌 Snel ingepakt en op pad gegaan.
In het eerste dorp haalde ik een oma met kleinzoon in. “Hij loopt veel meer dan jij!” zei ze tegen de kleine jongen. “En hij doet dat vrijwillig!” ☺️
Bij de kleine Sankt Petri kerk van Sieverstedt kon ik gebruik maken van het toilet en mijn waterflessen vullen. Altijd blij met de gastvrijheid bij die oude kerken.
Kruipend zenegroen
Dit deel van Duitsland is minder bekend maar erg mooi. Daarnaast lijkt men hier guller met plekken om te zitten. Regelmatig ook bankjes met een afdak – fijn voor als de regen terug komt. Voorlopig is het nog volop zonnig. Grootste deel van de dag liep ik mee met een drietal mannen – zij hadden elkaar ook tijdens het wandelen ontmoet.
Hun route loopt grotendeels gelijk met die van mij. Ik zal ze dus wel vaker zien. Als je alleen loopt ga je misschien sneller maar samen kom je verder.
Tegelijkertijd kan ik mijn Duits oefenen en de woordenschat vergroten. De camping bij Schleswig blijkt niet meer open te zijn voor reizigers – daarom heb ik een hotelkamer met ontbijt geboekt. Twee van de wandelgroep zitten toevallig in een ander hotel direct naast die van mij. De vierde man besloot door te lopen.
Ik kruip vroeg in bed. Dat heb ik nodig na twee lange wandeldagen en een te korte nacht tussen de blaffende herten.
Eilt.blog 