Deze keer maar een heel kort deel van het Ziltepad gelopen. Want tijdens het koffiedrinken bij de Hema in Harlingen besloot ik spontaan dit weekend naar Vlieland te gaan! 💡 Eerder had ik Terschelling in gedachten maar daar begint vandaag Oerol, dus dat zal wel erg druk zijn. Terschelling ga ik misschien in de nazomer heen, dat is vorig jaar ook erg goed bevallen.
Door de bootreis zorgen eilanden voor het mooie gevoel dat je je eventuele zorgen en beslommeringen op de vaste wal kan achterlaten.
Diverse zeilschepen in de haven
Maar mijn ferry vertrok pas na twee uur, dus ik had nog wat uren te vullen. Ik ging daarom naar het Gemeentemuseum – het Hannemahuis. Een leuk museum met de ingang via de naastgelegen boekhandel. Een aanrader! Even wat kunst vastgelegd.
De veerboot was ongeveer anderhalf uur onderweg, Vlieland is van alle Waddeneilanden het verst verwijderd van de vaste wal.
Boswandeling naar de camping
Eenmaal aangekomen ben ik met de rugzak gaan lopen naar de Lange Paal. Dat is een natuurkampeerterrein, ruim drie kilometer lopen vanaf het enige dorp op het eiland. Hier blijft mijn tentje voor drie nachten staan 🏕️ Terwijl ik dit schrijf krijg ik net nieuwe buren, hopelijk hebben ze geen last van mijn gesnurk 😴
Mijn tentje heeft een soort bruin-groen-donkergrijze kleur
Vanmorgen was ik nieuwsgierig waar ik vandaag zou finishen – de Afsluitdijk is toch wel een lastig stukje. Maar eerst heb ik de etappe tot Oosterland afgerond. Er zat weer kilometers lopen in nat gras bij, gelukkig niet heel hoog. Ook moest ik twee keer onder schrikdraad door.
Toen ik dat deel had gelopen beloonde ik mezelf met koffie en versierde cake 🍰 Kort daarna kwam ik bij de Michaël-kerk in Oosterland. Ik belde met het nummer bij de ingang en tien minuten later kwam al iemand met de sleutel.
Koper poetsen
Zij liet mij de bijzondere tufstenen kerk zien, inclusief crypte. Alles prachtig onderhouden – men was inmiddels begonnen met het jaarlijkse koperpoetsen van de kroonluchters. Er zaten echte kaarsen in, maar die werden bijna nooit aangestoken.
Michaël
Op het plafond was een enorme afbeelding van de aartsengel Michaël – het hilarische verhaal van het ontstaan en van de onthulling van dit schilderij konden jullie horen bij de podcast van gisteren. Samenvatting: men was niet echt blij met dit cadeau 😆
Na de rondleiding opperde ik het idee om een zitbank buiten voor de ingang te plaatsen. “Maar er staat al een bank” zei ze en liep de hoek om. Ik zette ondertussen mijn rugzak weer op de schouders en liep achter haar aan. Zij stond stil bij een grafsteen en ik zag de bank al staan tegen de zonnige kant van de kerk. “Hier ligt mijn zoon” zei ze, terwijl ze naar het graf wees. Ik zag dat hij maar twintig jaar oud is geworden. Verschrikkelijk als je als ouder moet meemaken dat je kind sterft.
Michaëlskerk
Den Oever ligt vlak bij Oosterland, daar moest ik wachten op de bus, want over een deel van de Afsluitdijk mag je nog niet lopen of fietsen. Men is al jaren bezig die dijk klaar te maken voor de hogere waterstanden in de Waddenzee. Een groep Duitse fietsers en een Engelsman stapten ook in de gratis bus naar Kornwerderzand. Een mooi gesprek gehad met 1 van de Duitsers.
Fietspad op de Afsluitdijk
Ik besloot vanaf Kornwerderzand te gaan lopen naar Harlingen, eerst over een stuk van de Afsluitdijk. Het was prachtig wandelweer, ik had de wind in de rug.
Zurich
In Zurich kwamen me fietsers tegemoet die in mij een Ziltepad-wandelaar herkenden. “Je kan slapen in de kerk hier”, vertelden ze. Dat klopte, maar ik had nog te veel energie om nu al te stoppen. Wel koffie gemaakt in de kerk en even buiten in de zon gezeten. Schoenen uit om sokken te laten drogen. Belangrijk om geregeld te pauzeren. Deze kerk had geen gids maar je moest jezelf verzorgen. Voor slapers hadden ze stretchers in de kerk staan.
Dreigende luchten
Uiteindelijk ben ik vlak voor Harlingen gestopt bij een bed and breakfast. Er was gelukkig nog 1 kamer vrij. Ik was net op tijd onder dak, er viel opeens heel veel regen. Een dag vol ontmoetingen – Daarom reis ik te voet!
There’s something about the rhythm of walking, how, after about an hour and a half, the mind and body can’t help getting in sync. (tekst van Björk Guðmundsdóttir)
Zelfs korte wandelingen helpen om even de bloedsomloop een duwtje te geven. Vandaag een kort ommetje gelopen door het bos van mijn camping – niet alleen omdat dat natuurkampeerterrein “Het Bos Roept!” heet 😏 Je zal hier geen duizendjarige eiken tegenkomen want dit was begin vorige eeuw nog de bodem van de Zuiderzee. Maar het bos is inmiddels volwassen en de bomen staan hier alsof dat vanzelfsprekend is.
Deze dag ben ik begonnen met croissants en yoghurt met muesli. Wel lekker om een keer iets anders te eten dan havermoutpap 😁 Daarna de was gedaan. Tijdens het draaien van de droger heb ik de wandeling gelopen. De rest van de dag heb ik veel in de druivenkas gezeten. Wat lezen en schrijven.
Ik heb de vraag gekregen om studiemateriaal te schrijven over Psalm 133 voor de kringen in mijn kerk. Over deze psalm dus: https://youtu.be/0Q5bB5Ey3cE
Oud peilhuisje waarin men vroeger de waterhoogten ging meten
Wieringen was ooit een Waddeneiland, maar dijken en polders hebben daar een einde aan gemaakt (1924). Toch voelt het nog steeds als een eiland, daarom zegt men dat men OP Wieringen is, niet IN Wieringen. Waar dat gevoel in zit is mij onduidelijk – misschien het licht of de wind. Of is het de architectuur, de begroeiing of het glooiende landschap?
Vanmorgen eerst teruggelopen naar de Sint Nicolaaskerk van Westerland. Op een bord zag ik een nummer dat ik kon bellen voor de sleutelcode van een kastje.
Toen ik de knusse en lichte kerk van binnen bekeek, zag ik ook een stelling van het Ziltepad staan. Met boekjes en stempelkaarten. Zal ik toch….? Jullie raden het al: ik ga toch stempelen bij de volgende etappes ☺️
Nicolaaskerk
Inmiddels twee stempels binnen want ik heb de etappe uitgelopen en een deel van de volgende. De route ging vooral langs de kustlijn over de hoge dijk.
Ik liep ook door Hippolytushoef , dit plaatsje is genoemd naar de christelijke martelaar uit de vroege kerk, Hippolytus
Ik kwam langs het dorpje Stroe. Het spiksplinternieuwe kapelletje (2016) op het kerkhof daar blijkt erg populair voor mensen die even de stilte zoeken en een kaarsje willen aansteken.
Het waaide stevig en prachtige wolken zeilden voorbij. Het bleef droog tot vlak voor de finish. Op de nieuwe camping blijft ik twee nachten. Het is natuurkampeerterrein “het bos roept”, even ten zuiden van Wieringen in de polder. Morgen even die roepende bossen bekijken en de was doen. En de boekjes van het Ziltepad gaan lezen voor nieuwe inspiratie. Daarna hoop ik het laatste deel van Wieringen te ontdekken.
Bij gras denk je misschien aan een glad groen veld waarop je kan voetballen of golfen. Maar gras kan ook een andere vorm aannemen. Vandaag liep ik vanaf Wieringerwaard over een dijk richting Wieringen en daar stond deze plant manshoog op mijn route. Misschien had ik dit deel beter op een zitmaaier kunnen afleggen. Kort filmpje gemaakt https://youtube.com/shorts/lNk6OaO6828
Zwoegen op de dijk
Halverwege, na zo’n drie kilometer zwoegen, ben ik overgestapt op een asfaltweg naast de officiële route.
Inclusief een vroege avondwandeling naar een tankstation (voor wat eten) heb ik totaal ongeveer 20 kilometer gelopen. Dat laatste gedeelte staat op Komoot https://www.komoot.nl/tour/3023734488
Onderweg een paar keer moeten klimmen over hekken. Met de grote rugzak is dat een wankele bezigheid. Moet een man van bijna 68 en een half dit soort avonturen nog wel doen?
Sint Nicolaaskerk in Westerland Eenzaam oorlogsgraf bij Sint Nicolaaskerk. Tekst: PER ARDUAAD ASTRA SERGEANT E. H. TUCKER NAVIGATOR ROYAL AIR FORCE 26TH JANUARY 1943 AGE 20 GONE ON BEFORE, TIL WE MEET AGAIN
Wandelen Wie wandelt, wandelt nooit alleen. Altijd zijn er wel vogels, altijd de wind of de waterstromen, de bronnetjes soms of passanten. Altijd zijn er de bomen en de wolken die je groeten of de strakke blauwe hemel en de zijwegen en kruispunten die vragen om een keuze. Altijd zijn er je gedachten die meetrekken als engelen of als duivels, die je plagen. Alleen wandelen bestaat niet. Wandelen brengt je ook altijd weer op je innerlijke weg en brengt je thuis. Tekst van Marinus van den Berg
Afgelopen nacht heeft het geregend maar deze hele zondag is het al mooi zonnig weer met nu en dan een mooiweerwolkje. Deze zondag heb ik mijn tentje op de camping bij Wieringerwaard laten staan.
‘s Morgens was ik een beetje laat en ik moest snelwandelen richting de kerk. Uiteindelijk was ik precies op tijd maar bleek de spreker nog niet aanwezig te zijn.
“Dan zingen we een extra lied”, zei de voorzanger. Blij dat het voor mij meestal bekende liederen waren – altijd prettig om mee te kunnen zingen. Ze hadden een bandje met drummer, een beetje ongewoon voor een traditionele kerk. Soms gaat de gemiddelde leeftijd van de aanwezigen naar beneden als ik een kerk binnen kom, maar hier viel dat enorm mee 😁 De geschiedenis van deze gemeente kan je nalezen op hun site: https://www.hervormdwieringerwaard.nl/historie/ De preek ging deze zondag over Handelingen 3, de genezing van de verlamde.
Bij het koffiedrinken nog wat gebabbeld met sommige aanwezigen. Ook het stempelboekje van het Ziltepad ontdekt. De koster vertelde dat er tot nu toe zo’n twintig wandelaars zich hebben gemeld voor een stempel in hun boekje. Het moet nog duidelijk op gang komen.
Vrijdag had ik een pauze. Even de was gedaan en een boek uit de camping-bibliotheek geleend en meteen helemaal uitgelezen. Verder vooral lui, maar ik vind het wel belangrijk om elke dag minimaal 3000 stappen te lopen. Daarom even naar het plaatselijke winkelcentrum gewandeld.
Pont over het Noordhollands Kanaal
Vandaag, zaterdag, weer gewandeld over het Ziltepad. Er werd regen verwacht en er waren dreigende luchten. Toch viel de neerslag wel mee. De paraplu heeft het meestal opgevangen. In Anna Paulowna heb ik een pauze met koffie en gebak genoten, en wat boodschappen gedaan zodat ik zondag ook eten heb.
In een mooie kleine kapel in Anna Paulowna een kaarsje aangestokenen even uitgerust
Het was vandaag vooral een wandeling door boerenland. De gemeente Hollands Kroon noemt zichzelf niet voor niets de landbouwhoofdstad van Nederland! Het was ook echt een polderlandschap: met rechte kanalen en wegen.
De tweede en derde etappe van het Ziltepad heb ik nu afgerond. Bij die derde heb ik wel iets gesmokkeld om een beetje op tijd op de camping te raken 😁
Als ik boos ben geeft me dat soms extra energie 🔥 Voor vanmorgen 11 uur had ik een afspraak online gemaakt om de Nieuwe Kerk in Den Helder van binnen te bekijken. Ik zou dan meteen een stempel krijgen en een boekje om ze in te verzamelen. Het was natuurlijk een omweg om weer opnieuw naar het startpunt van het Ziltepad te gaan.
Watertoren in Den Helder
Maar, je raadt het al: er kwam niemand opdagen. Het zou me niet verbazen dat niemand het bericht heeft gezien en het automatisch in een zwart gat is verdwenen 😠 Dus kon ik alsnog een bus nemen naar Huisduinen, de plek waar ik moest starten voor de tweede etappe. Maar ik zat vol boosheid, dat gaf me de energie om dat lopend te doen. Onderweg zakte mijn ergernis weg en werd het toch een leuke wandeling.
Ik maak iedere keer een foto van mijn rugzak bij de kerkdeur– in plaats van een stempel
Ik heb besloten om dan maar zonder stempels het Ziltepad te gaan lopen. Als ik de eerste al mis vind ik het niet meer nodig om de anderen wel te verzamelen.
Duinroos
Behalve dit soort kinderziektes heb ik ook wel andere kritiek op deze nieuwe route. Het Ziltepad heeft een lange route en soms een alternatief en diverse losse rondwandelingen. Onoverzichtelijk, het is beter om 1 duidelijke route te hebben. Denk maar aan het Pieterpad en de vele andere LAW’s (Lange Afstand Wandeling). Ook hadden ze het kunnen beperken tot Groningen en Friesland – en meteen interessante Waddeneilanden kunnen toevoegen. Die Afsluitdijk is een onhandige en saaie onderbreking. Laat maar weten wat jullie daarvan vinden.
Vandaag gingen de wandelpaden vooral door de duinen. Een mooie route. Opvallend dat de duinen zoveel hoger zijn dan het vlakke land daar direct achter. Een opvallend contrast dat mooie vergezichten oplevert.
Na totaal ruim 20 kilometer lopen ben ik aangekomen in Julianadorp op een boerencamping. Mijn nieuwe buren gaven mij een warm bord eten en een salade. Overal zijn aardige mensen!
Ga ik stempels sparen? Om te bewijzen dat ik het heb gelopen zijn die niet nodig – ik hoef niets te bewijzen ☺️ Maar misschien zijn die stempels wel heel mooi? Morgen om 11 uur heb ik een afspraak bij de kerk in Den Helder, online gemaakt. Eens kijken wat ik ga doen.
De etappe ging eerst langs de haven
De eerste etappe heb ik vandaag gelopen (gisteren was een soort bonus-route). Het pad was vanaf de Evangelische gemeente De Ambassade vlakbij de vroegere marinehaven. De finish was bij het Huisduiner kerkje.
Huisduiner kerk. De stempel zit in dat kleine witte kerkje
Het was een leuke route bij droog weer, het begon zelfs zonnig warm. Maar meestal was het grijs met erg veel wind. Vaak door bebouwing maar stukjes gingen door parken en duinen.
Terwijl ik dit schrijf is mijn tentje erg onrustig aan het bewegen door het stormachtige weer. Morgen gaat het nog harder waaien, dat gaat nog spannend worden omdat de tweede etappe vooral over het Noordzeestrand gaat. Eventueel kan ik natuurlijk tussen de duinen gaan lopen.
Walvis in Huisduinen
Bij iedere etappe is een podcast gemaakt door de organisatie. De moeite waard om te beluisteren. Ik zet de link iedere keer onderaan.
Best bijzonder dat ik dit jaar nauwelijks regen heb gehad tijdens het wandelen. Maar vandaag was het raak. Vooral de laatste kilometers werd ik erg nat.
De route die ik heb gelopen is het eerste deel van het Ziltepad. Mijn eigen start en finish was bij mijn tentje. De route zelf is tien kilometer maar met het stuk vanaf de camping heb ik totaal zo’n 17,5 afgelegd.
Grijze lucht boven Huisduinen en vuurtoren de Lange Jaap
Tijdens het wandelen heb ik Den Helder bekeken vanaf de hoge dijk. Daarna heb ik langs het Marinemuseum en door het centrum gelopen. Overal op de route zag je resten van vestingwerken en bunkers. De marine zit ingebakken in de plattegrond van deze stad.
