Eilt.blog

Dagboek donderdag 11 juni 2026

Vanmorgen was ik nieuwsgierig waar ik vandaag zou finishen – de Afsluitdijk is toch wel een lastig stukje.
Maar eerst heb ik de etappe tot Oosterland afgerond. Er zat weer kilometers lopen in nat gras bij, gelukkig niet heel hoog. Ook moest ik twee keer onder schrikdraad door.

Toen ik dat deel had gelopen beloonde ik mezelf met koffie en versierde cake 🍰
Kort daarna kwam ik bij de Michaël-kerk in Oosterland. Ik belde met het nummer bij de ingang en tien minuten later kwam al iemand met de sleutel.

Zij liet mij de bijzondere tufstenen kerk zien, inclusief crypte. Alles prachtig onderhouden – men was inmiddels begonnen met het jaarlijkse koperpoetsen van de kroonluchters. Er zaten echte kaarsen in, maar die werden bijna nooit aangestoken.

Op het plafond was een enorme afbeelding van de aartsengel Michaël – het hilarische verhaal van het ontstaan en van de onthulling van dit schilderij konden jullie horen bij de podcast van gisteren. Samenvatting: men was niet echt blij met dit cadeau 😆

Na de rondleiding opperde ik het idee om een zitbank buiten voor de ingang te plaatsen. “Maar er staat al een bank” zei ze en liep de hoek om. Ik zette ondertussen mijn rugzak weer op de schouders en liep achter haar aan.
Zij stond stil bij een grafsteen en ik zag de bank al staan tegen de zonnige kant van de kerk.
“Hier ligt mijn zoon” zei ze, terwijl ze naar het graf wees. Ik zag dat hij maar twintig jaar oud is geworden. Verschrikkelijk als je als ouder moet meemaken dat je kind sterft.

Den Oever ligt vlak bij Oosterland, daar moest ik wachten op de bus, want over een deel van de Afsluitdijk mag je nog niet lopen of fietsen. Men is al jaren bezig die dijk klaar te maken voor de hogere waterstanden in de Waddenzee. Een groep Duitse fietsers en een Engelsman stapten ook in de gratis bus naar Kornwerderzand. Een mooi gesprek gehad met 1 van de Duitsers.

Ik besloot vanaf Kornwerderzand te gaan lopen naar Harlingen, eerst over een stuk van de Afsluitdijk. Het was prachtig wandelweer, ik had de wind in de rug.

In Zurich kwamen me fietsers tegemoet die in mij een Ziltepad-wandelaar herkenden.
“Je kan slapen in de kerk hier”, vertelden ze. Dat klopte, maar ik had nog te veel energie om nu al te stoppen. Wel koffie gemaakt in de kerk en even buiten in de zon gezeten. Schoenen uit om sokken te laten drogen. Belangrijk om geregeld te pauzeren. Deze kerk had geen gids maar je moest jezelf verzorgen. Voor slapers hadden ze stretchers in de kerk staan.

Uiteindelijk ben ik vlak voor Harlingen gestopt bij een bed and breakfast. Er was gelukkig nog 1 kamer vrij. Ik was net op tijd onder dak, er viel opeens heel veel regen.
Een dag vol ontmoetingen – Daarom reis ik te voet!

Podcast van het Ziltepad: https://open.spotify.com/episode/2gugsFqm8oXyK9G0lxBhO5
Route vandaag: https://out.ac/Ihodrp
Terug naar https://eilt.nl