Eilt.blog

Ze blijven me vragen wanneer en waar ik weer een lange afstand ga wandelen. Dat is natuurlijk ook een gemakkelijke starter van ieder gesprek met mij 😁

Op de wanneer-vraag kan ik reageren met “morgen!” – maar zo gemakkelijk kom ik er niet vanaf.

Bij de waar-vraag vertel ik nu meestal dat ik in Zweden en Noorwegen ga wandelen. Maar ik verbaas mijzelf vaak met een wijziging van de plannen (Schotland, Frankrijk, Wales of Ierland klinken ook goed 🤔)

Vandaag een rondje gelopen vanaf de OV-halte bij Gieten. Altijd een handig startpunt voor routes door dit oude landschap.. Een groot deel ging over het Drenthepad – misschien ga ik die route deze herfst en winter helemaal lopen.

De Hondsrug is ontstaan tijdens de IJstijden in een ver verleden. Onderweg kwam ik langs een pingo-vijver – dat is ook in die koude tijden ontstaan door een ijsklont in de permafrost. Een apart idee dat dit water waarschijnlijk ouder is dan de Noordzee!

Ik schrijf dit verhaal onderweg in de bus naar huis. Daar wacht een pannetje warme soep.

Wanneer ik weer ga wandelen? Morgen, denk ik 😁

Komoot: https://www.komoot.nl/tour/3358189592

Outdooractive: https://out.ac/IkstWg

Terug naar https://eilt.nl

Een nieuw experiment: elke dag minstens 1 foto online zetten! Ben benieuwd hoelang ik dat ga volhouden… Zie eilt.nl/dagfoto

Ik weet het: een luisterboek of een e-book zijn best handig. Je kan ze gemakkelijk meenemen en ze nemen geen ruimte in. Maar een papieren boek blijft een mooiere categorie. Het leest rustiger en je kan even los van de wereld zijn – de telefoon uit – even verdwijnen in een echt boek! Als dat echte boek daarbij ook mooi is gemaakt dan is dat helemaal een genot.

Zojuist het ik “Een haas in huis” van de schrijver Chloe Dalton uitgelezen. Ook zo’n prachtig boek. Fraaie vormgeving met harde kaft, mooie tekeningen en leeslint.

De Engelse schrijver en politiek adviseur Chloe Dalton verteld in haar boek over een jonge haas (een pulstering) die ze vlak bij haar huis vindt. Het is nooit een goed idee om een wild dier in huis te nemen maar uiteindelijk doet zij dat toch als ze merkt dat het haasje alleen is.

De haas laat ze vrij, zodat het dier op ieder moment het huis kan verlaten en kan terugkomen. Dankzij dit wilde dier leert ze de natuur rondom haar huis beter kennen. Het is een mooi geschreven geschiedenis waarin ze ook realistisch hoopvol is over de natuur en de toekomst.

Oorspronkelijke titel: Raising Hare / Chloe Dalton / Een haas in huis / vertaald door Nico Groen / 2026 uitgeverij Prometheus Amsterdam

Vandaag een boek uitgelezen van de schrijver, theoloog en columnist Alain Verheij (1989). De titel is: De prijs van vergeving, met als omschrijving op de voorkant: Over de schoonheid van vergeven en de netelige weg ernaartoe.

Ik vond het eerst lastig om met dit boek te beginnen maar dankzij een mailserie van de schrijver werd ik uiteindelijk toch aan het lezen gebracht!

Heb je vergeving nodig of zoek je een manier om vergeving te kunnen geven? (Wie niet?) Dan is dit boek een goede handleiding. Het gaat niet over een oppervlakkige vergeving “omdat het nu eenmaal moet”, maar over de pijn, de wraakgevoelens, het schuldgevoel. Het beschrijft de moeilijke weg die ieder slachtoffer gaat.

De schrijver bekijkt het thema vooral via een christelijke bril. Bijbelse verhalen rond vergeving worden als kapstok gebruikt. Is dat erg? Nee, zeker niet – vergeving is nu eenmaal het centrale thema van het christendom, ondanks alles.

Ook andere literatuur over het thema komt voorbij in het boek. Met verhalen, citaten en anekdotes. Overigens is dit boek zeker niet alleen voor mensen die op zoek zijn naar vergeving, er zitten wijsheden in waar we allemaal wat aan hebben.

Kortom: een aanrader!

Het boek heb ik gelezen op papier maar is ook als e-boek en luisterboek te vinden. Als je Spotify Premium hebt kan je het horen voorlezen door de auteur zelf.

Appingedam is een mooie oude plaats met een rijke geschiedenis. In en om die Fivelstad kan je veel monumenten vinden. Vooral de oude romaanse kerken op de wierden (zo heten de terpen in Groningen) zijn pareltjes.

De Fivelstadtocht kan je elk jaar lopen als het Open Monumentendag is. Een goede combi. Onderweg loop je dan langs diverse monumenten, die je ook van binnen kan bekijken.

Start en finish is iedere keer bij de Franse School, naast de Nicolai-kerk in het centrum van Appingedam. Ieder jaar kiezen ze een andere kompasrichting, dit jaar liepen we naar het noorden.

Dorpen als Jukwerd, Krewerd, Holwierde en Uitwierde zijn de parels langs deze wandelketting.

Soms beklom ik de hoge preekstoel van zo’n oude kerk om het uitzicht te bekijken en misschien de akoestiek te testen 😁

Mensen die een andere afstand kiezen komen soms langs andere plekken. Ik kies iedere keer voor 25 kilometer.

Ik hou van dit landschap langs de Waddenzee. Deze groene vruchtbare vlakte was tweeduizend jaar geleden een kweldergebied met slingerende geulen. Die geulen zijn nog steeds zichtbaar als maren, prima vaarwater voor kano’s en andere kleine vaartuigen.

Ieder jaar is er in ieder geval 1 keer een Fivelstadtocht. Maar volgend jaar zijn er twee! Op zaterdag 30 januari 2027 komt de Wintereditie. Opgeven kan vanaf 1 november. Waarschijnlijk loop ik dan ook mee, misschien ligt er dan sneeuw ❄️❄️❄️

De route heb ik opgeslagen in Komoot en Outdooractive.

Vandaag (zaterdag 5 september 2026 na Chr.) weer eens een lekker lange wandeling gelopen. Deze keer bij Rolde en over het Balloërveld. Daarbij liep ik gedeeltelijk over het Pieterpad. Dit gebied is bekend om zijn grafheuvels. Citaat uit het “Hunebednieuwscafe”: De grafheuvels op het Balloërveld dateren uit het laat neolithicum (2850 – 2000 v. Chr.) en de vroege en midden bronstijd
(2000 – 1100 v. Chr.).

Vlakbij Rolde liggen ook twee hunebedden die nog ouder zijn (tussen 3400 en 3200 v. Chr.). Die heb ik aan het einde bezocht.

De start en de finish waren bij bushalte P&R Rolde, vanaf mijn huis is dat zonder overstappen te doen. Zoals gezegd liep de wandeling gedeeltelijk over het overbekende Pieterpad – daarom was het op deze prachtige zaterdag redelijk druk.

Een paar keer een praatje gemaakt met andere wandelaars. Een echtpaar dat een goede route zocht, terug naar hun parkeerplaats – en een ander echtpaar dat met stokken aan het wandelen was (misschien moet ik dat ook maar eens testen). Het stokken-echtpaar had twee kraanvogels zien vliegen. Jammer, die heb ik gemist. Ik heb wel een ree heel sierlijk over schrikdraad zien springen.

In Rolde ook even de Jacobuskerk van buiten en binnen bekeken.

De route heb ik in zowel Komoot als Outdooractive opgeslagen – omdat de accu bijna leeg was heb ik het laatste deel niet opgeslagen.

Na zo’n wandeling voel ik me een stuk jonger, ook al ben ik van 1958 na Chr. 😉