Dagboek dinsdag 9 juni 2026
Wieringen was ooit een Waddeneiland, maar dijken en polders hebben daar een einde aan gemaakt (1924). Toch voelt het nog steeds als een eiland, daarom zegt men dat men OP Wieringen is, niet IN Wieringen. Waar dat gevoel in zit is mij onduidelijk – misschien het licht of de wind. Of is het de architectuur, de begroeiing of het glooiende landschap?
Vanmorgen eerst teruggelopen naar de Sint Nicolaaskerk van Westerland. Op een bord zag ik een nummer dat ik kon bellen voor de sleutelcode van een kastje.
Toen ik de knusse en lichte kerk van binnen bekeek, zag ik ook een stelling van het Ziltepad staan. Met boekjes en stempelkaarten. Zal ik toch….?
Jullie raden het al: ik ga toch stempelen bij de volgende etappes ☺️
Inmiddels twee stempels binnen want ik heb de etappe uitgelopen en een deel van de volgende. De route ging vooral langs de kustlijn over de hoge dijk.
Ik kwam langs het dorpje Stroe. Het spiksplinternieuwe kapelletje (2016) op het kerkhof daar blijkt erg populair voor mensen die even de stilte zoeken en een kaarsje willen aansteken.
Het waaide stevig en prachtige wolken zeilden voorbij. Het bleef droog tot vlak voor de finish.
Op de nieuwe camping blijft ik twee nachten. Het is natuurkampeerterrein “het bos roept”, even ten zuiden van Wieringen in de polder. Morgen even die roepende bossen bekijken en de was doen. En de boekjes van het Ziltepad gaan lezen voor nieuwe inspiratie. Daarna hoop ik het laatste deel van Wieringen te ontdekken.
Podcast van het Ziltepad
Route vandaag https://out.ac/Ihmbyp
Terug naar https://eilt.nl
Eilt.blog 
Plaats een reactie