Mijn halve ‘verjaardag’ vandaag! 68,5 jaar oud inmiddels 🎁 Ik besloot om de vroege bus te nemen zodat ik de Brandaris kon bekijken. Deze vuurtoren is de oudste van Nederland. Op een terrasje tegenover die toren genoot ik van koffie met cranberrytaart om mijn ‘halve’ te vieren. Als het verhaal waar is heeft Terschelling een geschiedenis met cranberry, zie https://terschelling.site/terschelling-is-het-eiland-van-de-cranberry/ Cranberries zijn een prima middel tegen scheurbuik, altijd handig om te weten.
De bootreis ging voortvarend maar ik ging niet op het dek kijken. Mijn lange wandeling van gisteren heeft mijn hoofd al genoeg roodbruin gemaakt. Daarom ging ik verder lezen in mijn boek over rampzalige reizen.
De trein vanaf Harlingen Haven sloot mooi aan op de ferry – maar gewoontegetrouw ging het met de trein vanaf Leeuwarden weer mis. Dat heeft mij zo’n twee uur extra reistijd opgeleverd 😑 – over rampzalige reizen gesproken.
Op deze laatste volledige dag op dit prachtige eiland heb ik een extra lange wandeling gelopen. Eerst vroeg vertrokken naar Lies en naar de supermarkt daar. Een lange wandeling heeft calorieën nodig! Ook meteen nieuwe sunblock gekocht met factor 50!
Via het heide-duingebied Koegelwieck wandelde ik richting Kaap Hoorn (dat is een strandtent dat maandag en dinsdag altijd gesloten is). Daar stapte ik op het brede strand in oostelijke richting. Daarna kilometers lang over het strand tot voorbij het drenkelingenhuisje.
Het was inmiddels hoog tijd voor een koele zwempauze op het stille strand. Ik had mijn zwembroek niet bij me maar dat is in dit paradijs gelukkig geen probleem 😁 Het water was gewoon warm – die klimaatverandering is inderdaad best zorgwekkend 🥺
De terugreis ging door het kurkdroge duingebied ten noorden van Oosterend. Na 30 kilometer ben ik inmiddels weer ‘thuis’. Morgenochtend ga ik alles inpakken en vertrek ik – Terschelling is dan voor dit jaar voorbij 😔
Zondag was vooral een luie dag. Na wat wandelen en fietsen heb ik mijn huurfiets weer afgegeven. Omdat ik niet wil verbranden (en mijn sunblock bijna op was) heb ik een korte wandeling gelopen en kort het strand bekeken. In het Heartbreak-hotel (wat geen hotel is maar een strandtent) een koffie met een erg droge cheesecake gehad.
De rest van de dag een handwas gedaan en mijn boek gelezen over rampzalige reizen.
Overigens was mijn eigen meest rampzalige reis een treinvakantie in 1992 naar Spanje. We hadden toen elke dag slecht weer. Er werd ingebroken in de huurauto – en van alles meegenomen. Ook waren er andere tegenslagen. We zijn toen een week eerder terug gegaan omdat het prachtig weer was in Nederland. Onderweg hoorde ik dat mijn werk failliet was. Uiteindelijk hebben we toen een paar dagen doorgebracht op Terschelling bij Lies, niet zo ver van waar ik nu ben 😊
Overigens ben ik daarna nooit meer in Spanje geweest…
Gisteren vond ik een teek die zich had vastgebeten op mijn linker bovenbeen net onder mijn korte broek.
Vanmorgen zat ik voor mijn tentje en werd ik zelfs twee keer gebeten. In mijn rechterhand en op mijn rechterbovenbeen. De tekens heb ik verwijderd maar je weet nooit of je op tijd bent. De komende maand moet ik die plekken in de gaten houden op rode plekken. Eén keer eerder kreeg ik zo’n reactie en moest ik aan de antibiotica om Lymeziekte te voorkomen.
Als soloreiziger is er een extra angst dat je misschien een teek niet ontdekt omdat die bijvoorbeeld op je rug zit. De Lymeziekte is zeker geen pretje. Er zijn mensen die bijvoorbeeld jaren rondlopen met psychische klachten waar ze geen verklaring voor kunnen vinden – totdat blijkt dat Lymeziekte de oorzaak is.
Waddendijk
Vandaag heb ik vooral gefietst. Over de Waddendijk en door diverse dorpjes. Het was bijna de hele dag bewolkt maar er was weinig wind, lekker weer om te fietsen.
Mijn uitgelezen boek heb ik achtergelaten bij de Boekenboer – en meteen een nieuwe gekocht: “Rampenreizen”. Een boek over rampzalig verlopen reizen 😁 Een prachtige winkel trouwens!
Na het ontbijt heb ik nog lange tijd in de schaduw van een boom gezeten. Mailtjes gelezen en filmpjes bekeken. Soms maak ik mij zorgen over mijn lichte tot matige “YouTube-verslaving”😁 Zo’n filmpjeslust is niet alleen maar slecht want er zijn veel kanalen met goede inhoud. Maar die AI-soep die ik vaak zie (vooral in de Shorts) is gewoon slecht en lui. Kanalen die ik volg zijn bijvoorbeeld: Not Just Bikes, Bloomfield Art Restoration, The Guardian, Weet Je Dat Ook Weer, Map Men, RobWords en werk van soortgelijke makers. En natuurlijk volg ik allerlei wandel-kanalen 🦶 Tijdens het wandelen luister ik geregeld naar podcasts en muziek.
Monumentje bij een verhaal van Kapitein Rob, moet ik misschien ook toevoegen aan mijn leeslijst
Vandaag fietste ik naar het verste fietspunt in het oosten van Terschelling, bij de Boschplaat. Daarvandaan ben ik gaan wandelen over het strand naar het verste punt in het oosten, ver voorbij het drenkelingenhuisje. In de verte zag ik de vuurtoren van Ameland.
Onderweg gezwommen, dat is logisch in deze hitte 🔥
Om mijzelf extra te beschermen tegen de felle zon heb ik een paraplu als parasol gebruikt. Best effectief bij een strandwandeling.
“Er zou een beeld van Sil moeten komen op Terschelling. Om de eilanders eraan te herinneren waar ze vandaan komen Om de argeloze wandelaar te waarschuwen dat dit paradijselijk eiland geboetseerd is uit woede, intelligentie, strijd, verzet, heroïek, uitzinnige vreugde, adembenemende liefde en bodemloos verdriet. Omdat dit fictief personage de ziel portretteert van de eilanders van Terschelling, de ouden zowel als de jongen.“ (Jan Decleir)
Dagboek woensdag 8 juli en donderdag 9 juli 2026
Deel van het monument bij het boek ‘Sil de Strandjutter’
Woensdag is de eerste dag ‘alleen’ op Terschelling. Mijn bedoeling is om hier een aantal dagen te gaan wandelen maar vandaag was eerst een fietsdag. Van uitslapen kwam niet zoveel want het was al snel te warm in de tent. Misschien moet mijn volgende tent een witte worden – zo’n donkere werkt in de zon als een oven 🔥
Mijn tentje op het kurkdroge veldje
In Hoorn haalde ik een huurfiets. Alles alleen lopend doen is vaak onhandig vanwege de lengte van Terschelling.
Inmiddels mijn eerste boek uitgelezen, zie de vorige blog. Ik heb twee papieren boeken meegenomen en heb ook nog leesvoer op mijn telefoon staan. Van ieder boek dat ik ga uitlezen maak ik een kort verslag op mijn blog. Wel een beetje ongewoon om papieren boeken mee te nemen in een rugzak. Omdat ik alles op mijn rug moet dragen ben ik meestal kritischer.
Mesheften op het strand
Donderdag ben ik met het volgende boek begonnen, maar ik heb ook gefietst en gewandeld. Onderweg heb ik een hoog duin beklommen. Daar een horizon-foto gemaakt. Zie https://photos.app.goo.gl/5Wq9JzBG4tx9byXb9 (als je er op klikt kan je ‘rondkijken’)
Het boek ‘Sil de Strandjutter’ heb ik nog nooit gelezen. Langs het pad naar het Heartbreak-hotel staat een monument bij dit boek. Misschien moet ik die ook aan mijn leeslijst toevoegen?
Soms is het bijna te zonnig om te wandelen. Dan schuil ik in de schaduw van de bomen. Ik heb een paraplu met uv-filter bij me, misschien moet ik gaan wandelen met die plu? Diezelfde donderdag ben ik ‘s avonds naar het strand gegaan voor de zonsondergang.
Morgen, vrijdag hoop ik een lange tocht te gaan wandelen.
“Ik begreep het ergens wel maar ook weer niet”, citaat uit De koffiebar van de tweede kansen.
Een roman geschreven door Shiori Ota, uit het Duits vertaald door Lucienne Pruijs.
ISBN 978 90 443 6971 7
Stel dat je op een belangrijk moment in je leven een foute beslissing neemt. En dat je daarvan heel veel spijt hebt.
Zou je dat moment van je leven opnieuw willen meemaken, zodat je een betere keuze kan maken?
In deze roman kan dat! Binnen de tijd die nodig is om een goede kop koffie te zetten (4 minuten en 33 seconden) krijg je in koffiebar Tacet een herkansing.
De hoofdpersoon, het tienermeisje Himari, heeft een bijzondere superkracht – zij kan mensen die herkansing geven. Maar kan ze zichzelf ook een herkansing geven?
Dit gemakkelijk leesbare boek speelt zich af in het hedendaagse Japan. Het is goed geschreven. Ik kon me meestal gemakkelijk inleven in de personages.
Ik vier op dit moment mijn vakantie op het eiland Terschelling. Het boek leg ik hier ergens neer voor de volgende lezer.
Hoe zou het zijn om een week te wandelen zonder internet en zonder smartphone?
Dat lijkt me eigenlijk wel een leuk plan voor de nabije toekomst. Ik heb nog een ‘domme’ telefoon liggen zodat ik dan wel kan bellen en sms’en 📞
Terschelling
Ik neem dan een boekje en een pen mee om een verslag te schrijven en misschien tekeningen te maken. Die kan ik dan later alsnog online delen. Wat vinden jullie? 📝
Vandaag heb ik met een drietal vrienden een leuk rondje gelopen over Terschelling. Door het bos, langs heidevelden en duinen. Een beetje zon, prima wandelen!
En natuurlijk een stukje over het strand, met een stevige bries. Het verslag staat deze keer in Komoot:
Dagboek maandag 6 juli 2026 Mijn rugzak is weer ingepakt, ik ga wandelen! Het Ziltepad laat ik nog even rusten. Eerst kilometers maken op Terschelling. Een goede oefening voor de Groningse Vierdaagse.
Vandaag ging het OV weer mis. De trein van Groningen naar Leeuwarden moest vanwege een storing opeens stoppen bij Hardegarijp. Gelukkig was het treinvervangende busvervoer ongewoon snel – anders had ik de veerboot in Harlingen niet gehaald. Volgens mij stapte ik als laatste in de boot.
Een vriendin was op dezelfde veerboot richting eiland maar haar ontdekte ik pas na twee uur, bij aankomst in de haven van Terschelling.
Haven West Terschelling
Nadat we samen wat hadden gedronken ging zij met de fiets verder. Ik ging wandelen langs de dijk en door de polders naar de camping bij Hoorn. Leuke route: https://out.ac/IiLTKA
“It is good to have an end to journey toward; but it is the journey that matters, in the end.” – Ernest Hemingway
Dinsdagavond ben ik gaan wandelen om opnieuw de zon te zien ondergaan boven het Amelander strand. Gelukkig kwam ie woensdag weer op 🔥
Woensdag was mijn OV-reisdag.
OV-reizen kunnen heel avontuurlijk zijn, vooral als er onderweg problemen zijn. Maar eerst moest ik alles inpakken op de camping, bij die hitte was dat geen pretje. Toen ik later met de rugzak onderweg was stopte een auto.
“Zal ik je naar de boot brengen?”
Heel vriendelijk aangeboden maar dat was heel onhandig omdat ik dan erg lang moest wachten in de hitte op de pier, tot mijn ferry zou komen. Nu liep ik naar Nes voor wat boodschappen en afkoeling op een bankje onder de bomen 🌳
De airco op de veerboot kon de hitte nauwelijks aan. Maar als je stil bleef zitten viel het mee 😊
Ik schiet al lekker op in mijn boek
Daarna de bus naar Leeuwarden genomen, daar overstappen op de trein naar… Buitenpost?
De trein ging niet naar Groningen want door de hitte was ergens iets elektrisch uitgevallen. Gelukkig reden er treinvervangende bussen voor het stuk tot het hoofdstation in Groningen, met voortreffelijke airco! 🌬️
Eilt.blog 