Ik kwam een oude foto tegen. Mijn vader heeft lang geleden die foto gescand met de tekst “1941 kees paard Groningen“. Volgens mij zit mijn vader zelf rechts op de foto. Wie Kees is weet ik niet. Het zou me niet verbazen dat het paard zo heet (inmiddels begrepen dat dat inderdaad de naam van het paard is).
Volgens de tekst is de foto dus genomen in 1941 in Groningen. De mannen brengen kolen rond. Het is duidelijk koud en nat weer.
Allereerst lijkt het me mooi om te achterhalen waar deze foto precies is genomen. Er zijn een paar aanwijzingen. Allereerst lees ik de tekst “F. J. Geertsema IJzerwaren” en als ik daar naar zoek via de Beeldbank Groningen komt er een oude ansichtkaart tevoorschijn (genomen tussen 1935 en 1945).
Het blijkt dat de foto van mijn vader is genomen richting noorden – waarschijnlijk vanaf de Ebbingebrug. Mogelijk zijn de zakken met kolen afkomstig van Geertsema want op een foto uit 1920 kan ik zien dat er op het dak een bord staat met “Haarden Kachels Geertsema”.
Achter het hoofd van mijn vader zie ik een uithangbord. Deze is op alle foto’s zichtbaar maar de tekst kan ik niet lezen, misschien hebben jullie een idee?
Overigens is het pand van Geertsema tijdens de bevrijding van de stad Groningen in de brand gestoken door de Duitse SD.
Reactie ontvangen van mijn zus:
Pa heeft me verteld dat hij brandstof, volgens mij turf, rond bracht. Overopa en overoma Bakker hadden een brandstofhandel aan het Hoendiep. Pa verhuurde zichzelf met paard als koetsier bij rouw- en trouwdiensten. Vlak voor de oorlog hadden ze een vrachtauto, maar die hebben de Duitsers afgepakt. De leren beenkappen van Pa heb ik nog ergens.
Hij vertelde dat ze met hoge hoed op de koets zaten en voor de grap er wel eens lijm in smeerde bij een collega. Er moet nog ergens een foto van de vrachtwagen zijn. Paard Kees is ook eens op hol geslagen en dwars door de etalage van de Hema gesprongen.
‘Wij waren, ik ben. Weg uit Ruinerwold‘ door Israel van Dorsten.
Een beetje vreemd om te zeggen dat je een audioboek hebt gelezen – misschien zou ik geluisterd moeten zeggen? Maar het bevalt me goed om boeken op zo’n manier eigen te maken. Vooral omdat je kan luisteren terwijl je wandelt of in bus of trein zit. Er zijn nu eenmaal landschappen en afstanden die een stuk lekkerder gaan als je een podcast, een stuk muziek of een luisterboek op de oren hebt.
Daarnaast voegt het ook echt wat toe als de schrijver zelf voorleest. Dat geldt zeker voor het boek “Wij waren, ik ben. Weg uit Ruinerwold” door Israel van Dorsten. Hij vertelt over het opgroeien in een gesloten gezin. Een gezin waar de vader door zijn religieuze overtuigingen alles onder controle wil houden. Daarnaast is de vader vol van zijn eigen geestelijke kracht en macht. Hij is een messias voor zijn volgelingen.
Die geestelijke dictatuur legt een zware claim op zijn zoon, de schrijver. Vader eist dat Israel contact zoekt met de geestenwereld. Hij moet vaak bidden en vasten.
Ik verklap niet alles over dit boek maar het is goed om te weten dat het een mooi slot heeft!
Het inleven in het verhaal van de hoofdpersoon is misschien lastig omdat zijn leven natuurlijk heel ongewoon is. Het boek onderstreept nog eens dat vrijheid een groot goed is.
Vrijdag 2 augustus 2024 Van Stavoren naar Hindeloopen
Na een paar weken rust besloot ik om vandaag weer een wat langere wandeling te lopen. Omdat ik waarschijnlijk last heb van hielspoor heb ik speciale zooltjes in mijn schoenen gedaan, eens kijken of dat voldoende helpt.
Beeld in haven van Stavoren
De start was vandaag bij het station van Stavoren – dezelfde plek waar ik de vorige wandeldag ben gestopt. Stavoren is de oudste van de elf steden van Friesland maar voelt nu als een dorp.
In de middeleeuwen was het een belangrijke havenstad aan het Vlie. Maar toen dat water steeds meer land opslokte (en uiteindelijk de Zuiderzee werd) verdween ook een deel van Stavoren in de golven. Ergens diep onder de modder van het IJsselmeer moeten nog resten liggen van het klooster en de oude Sint Nicolaaskerk.
Mijn wandeling ging over of langs de dijk. In Hindeloopen de Grote Kerk bezocht. Een vorige toren van dit gebouw werd in 1701 tijdens een kerkdienst door de bliksem getroffen. Dat moet een donderpreek zijn geweest…
Grote Kerk in Hindeloopen
Overigens: pas na tien kilometer werd mijn hak weer pijnlijk. Blijkbaar heeft de rust geholpen. Daarnaast haalden de inlegzolen veel druk van de hak, erg blij mee!
Stavoren is de oudste en was weleer de grootste en rijkste stad van Friesland; een machtige koopmansstad, waar ook de Friese koningen hun verblijf hielden. De inwoners waren uitstekende zeelieden. Toen stegen de weelde en pracht er ten top. Men sprak van de verwende kinderen van Stavoren.
Maar na de dertiende eeuw begon de rijkdom af te nemen. De Noordzee had de kustlanden doorbroken; de Zuiderzee met nieuwe stroomgebieden was ontstaan. De watervloeden hebben het grootste deel van het eigenlijke oude Stavoren met het vermaarde klooster van Sint Odulf vernield. Aan deze ondergang van de middeleeuwse roem is de volgende sage verbonden:
Er woonde te Stavoren een rijke koopmansweduwe, die in haar hoogmoed de kapitein van één van haar koggen opdracht gaf, uit buitenlandse havens het kostbaarste te halen dat hij kon vinden. Toen hij na vele omzwervingen Dantzig aandeed, ontdekte hij ergens in een pakhuis de mooiste tarwe die hij ooit had gezien, en dus viel hierop uiteindelijk zijn keuze. Hij laadde de tarwe in zijn schip en voer terug naar huis ervan overtuigd dat hij inderdaad het kostbaarste ter wereld in het ruim had. Maar hoe zou hij worden teleurgesteld! De rijke weduwe was buiten zichzelf van woede, toen zij had gehoord dat haar schip in plaats van met het kostbaarste goed, met een lading tarwe was teruggekeerd.
‘Aan welke zijde heb je de lading ontvangen?’ vroeg zij de kapitein. ‘Aan bakboordzijde’, antwoordde de kapitein. ‘Welnu’, gebood zij, ‘stort het dan aan stuurboordzijde in zee’. De kapitein deed wat hem bevolen was. Een oude man uit het volk, die vlak bij haar stond, greep deze verkwisting zozeer aan, dat hij haar opgewonden toeriep: ‘U zult voor Uw hoogmoed gestraft worden! Er komt nog een tijd, dat U zult gaan bedelen!’ Onverstoord draaide zij zich om, nam een goudenring van haar vinger, gooide deze vervolgens in de golven en zei: ‘Zomin deze ring uit de zee terugkeert, zomin zal ik tot de bedelstaf vervallen’.
Korte tijd na die gedenkwaardige dag vond de dienstmeid van de weduwe de ring terug in de ingewanden van een schelvis, die zij voor het middagmaal klaarmaakte. Zij liet de ring aan haar meesteres zien en deze schrok hevig, toen ze de ring als de hare herkende. Enkele dagen later bereikte haar het ontstellende bericht, dat al haar schepen op de terugreis met man en muis waren vergaan…
Nooit meer kwam zij deze slag te boven. En zo kwam de voorspelling uit; de eens zo rijke koopmansvrouw verviel tot de bedelstaf. Daar waar de kostbare lading in zee was gestort, verrees een zandbank, die nog steeds het Vrouwenzand wordt genoemd. Naar men zegt heeft op deze bank ooit een plant gegroeid, die halmen voortbracht, die op korenaren leken, maar nooit heeft men korrels in de aren gevonden.
Het échte Rondje Ameland is een wandeling van 25 of 50 kilometer over misschien wel het mooiste waddeneiland. Zeker een aanrader, zie rondjeameland.nl De volgende versie is 14 juni 2025.
Waddendijk
Maar ik durf nog geen lange afstanden te lopen, daarom kies ik voor een huurfiets. Er staat vaak een stevige bries op het eiland maar als je de route goed kiest is dat geen probleem. Heb je tegenwind?- Kies dan voor de route door de duinen. Wind mee? – Ga dan zeilen langs de Waddendijk.
Onderweg nog even gezocht naar vogels bij de eendenkooi. Daar kan je door een soort brievenbussen vogels bekijken.
Op het terras bij Ballum aan Zee een hapje gegeten, daarna via de vuurtoren naar Hollum voor het toetje.
Toen ik later de oude kerk van Hollum binnenstapte, werd net het orgel bespeeld. Andere toevallige voorbijgangers hadden de zangbundels gevonden en zongen mee. Ik kon natuurlijk niet achterblijven…
Sint Magnuskerk
Een mooie tocht ondanks het soms regenachtige weer.
“Hij ging naar Jafo en vond er een schip met bestemming Tarsis. Hij betaalde de overtocht en ging aan boord om mee te varen naar Tarsis, weg van de HEER.” (Jona 1)
Een reis naar een eiland is anders dan een reis naar een andere bestemming. Het is misschien inbeelding van mij maar als ik een veerboot moet nemen naar mijn bestemming geeft dat meteen een ander gevoel.
Fietspad door de duinen
In de veerhaven van Holwerd laat ik veel zaken achter op de ‘vaste wal’. Zo’n bootreis is als een poort naar een ander gebied – in dit voorbeeld Ameland.
Soms is het inschepen een soort vlucht. Zoals in het verhaal van Jona, hierboven. Maar mijn liefde voor de eilanden heeft te maken met de zee en de natuur – en met die duidelijke grens die de veerboot is tussen het dagelijkse leven en de vakantie. Dus misschien toch een beetje een vlucht…
Uitzicht vanaf de waddendijk
Als ik dit schrijf ben ik aan pauzeren bij een fietstochtje van Buren naar Hollum. Met tegenwind over de waddendijk. Het is hoofdzakelijk bewolkt maar nu en dan laat de zon zich zien.
Pauze in de Mariakapel in Nes
Deze week loop ik zo weinig mogelijk om mijn hak te laten herstellen van de Lange Wandeling. Misschien dat ik over een dikke week verder ga lopen op die tocht. Officieel ben ik nog in Stavoren 😏
Het zal dus voorlopig vooral fietsen worden, en misschien zwemmen als de zon er weer is.
Sommigen weten het al: ik ben inmiddels weer thuis! Vanaf Stavoren ben ik met de trein naar Veendam gegaan. Ik neem 1 of twee weken rust. Tenminste wat wandelen betreft. Die linkerhak wil ik opgelost hebben. Mocht het na een week wandel-onthouding nog pijnlijk zijn dan ga ik mijn huisarts vragen.
Blijven bewegen is natuurlijk wel belangrijk. Meer fietsen lijkt me daarom een goede oplossing.
Strand van Ameland
Komende week ga ik naar Ameland. Inmiddels heb ik een plaats voor mijn tentje gereserveerd. Een mooi eiland om te fietsen, weet ik uit ervaring.
Ik wilde vanmorgen boodschappen doen op de fiets en ontdekte dat de banden leeg zijn…
Donderdag 18 juli 2024 Van Hoogkarspel naar Stavoren
Dat lopen ging wat moeizaam vandaag, erg warm. En die linkerhak…
Gelukkig was het geen enorme afstand en onderweg was er genoeg afleiding. Na een paar kilometer al een terras opgezocht voor koffie en gebak. Er is elke dag wel iets te vieren… Leuk gesprek met fietsers die ook een pauze namen op datzelfde terras.
Enkhuizen kwam al snel in beeld. Altijd mooi als een stad een poort heeft als welkom. Omdat ik voldoende tijd had in Enkhuizen een hapje gegeten – zelf koken zal vandaag waarschijnlijk niet lukken.
Als ik terugkijk heb ik al best veel veerboten gehad bij deze Lange Wandeling. Elke keer is het weer een leuke onderbreking van de reis.
Gelukkig was ik ruim op tijd voor deze ferry. Voor alle zekerheid heb ik vooraf online een plek gereserveerd en betaald via www.veerboot.info
Vandaag was de laatste dag met de kleine rugzak, morgen ga ik mijn tentje inpakken en met de grote rugzak verder. Vanaf Hoogkarspel is het morgen nog ongeveer 10 kilometer wandelen tot de haven van Enkhuizen.
De start was vandaag in het mooie historische Hoorn. Deze stad speelde een grote rol in de VOC (de Verenigde Oost-Indische Compagnie), wat mogelijk het grootste handelsbedrijf in de wereldgeschiedenis is geweest. Het bedrijf had een eigen vloot en een eigen leger. https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Vereenigde_Oostindische_Compagnie
In Oosterblokker stond ik naar de Pancratius-kerk te kijken toen twee voorbijgangers mij vroegen of ik het binnen wilde bekijken. De Pancratius is sinds 1989 een multifunctioneel, sociaal-cultureel centrum, zie www.ccp.nu Mooi dat een grote groep vrijwilligers dit gebouw nu voor het dorp draaiende houden. Binnen is het plafond bijzonder – het is alsof het een omgekeerd schip is.
Het orgel ziet er mooi uit maar is nog niet bespeelbaar.
Blokker is trouwens kort wereldberoemd geweest door een bijzonder concert in 1964.
The Beatles in Nederland
Voor het eerst dit jaar zag ik vandaag het IJsselmeer, morgen hoop ik met de veerboot van Enkhuizen naar Stavoren dit water over te steken.
In Nijmegen is volgens mij vandaag de eerste wandeldag van de Vierdaagse. Ik liep in 2006 mee toen die na 1 dag werd gestopt vanwege de hitte. Zelf stopte ik eerder. Eén been was vreemd opgezwollen – iemand van het hotel waar ik sliep besloot mij daarom naar het ziekenhuis te brengen. Ik moest uiteindelijk mijn been een paar dagen rust geven en hoog houden 🦶
Dat was 2006, vandaag in 2024 was de temperatuur gelukkig veel aangenamer. Onderweg ontdekte ik dat ik mijn petje was vergeten. Bij zonnig weer is dat link, daarom besloot ik onderweg te kijken of ik een eentje kan kopen. Omdat ik geen nieuwe pet kon vinden, kocht ik een sunblock met factor vijftig! Een soort petje-uit-een-flesje 🧢
Dat bleek achteraf niet nodig, want kort na het insmeren kwamen de wolken tevoorschijn 🌥️ Gelukkig was de sunblock watervast want ik kreeg vanmiddag een aantal buien te verwerken 🌧️
Vandaag in Hoorn geëindigd, die stad ga ik morgen bekijken.
Mijn route maakte vandaag een bocht naar het oosten. Eerst een stukje door Alkmaar. Een stuk zonniger dan de vorige keer dat ik hier was.
Alkmaar
Een groot deel van de rest van de wandeling liep over de slingerende dijk tussen twee oude polders: de Heerhugowaard en de Schermer. Tussen twee dijken loopt de Ringvaart van de Heerhugowaard.
Ongeveer vier eeuwen geleden was hier een oude dijk tussen twee meren. Ook die was bijna in de golven verdwenen. De ‘waterwolf’ vrat steeds meer land weg. Nog tijdens de tachtigjarige oorlog (in 1630) werd eerst de Heerhugowaard drooggelegd. Een paar jaar later volgde de Schermer. Al die dijken zijn zo ongeveer met de hand gebouwd! Met windmolens werd het water weggepompt uit de polders naar de Ringvaart.
Eilt.blog 