Een stuk frisser vanmorgen, dus lange broek en hoodie aangedaan. Het regende ook maar ik had hoop op droog weer. Dus toch de was buiten opgehangen. Met stoel, tafeltje en waslijn ziet mijn tijdelijke woning er steeds completer uit!
Harde banken in de Sint Janskerk
Omdat het zondag is, ben ik naar de oude Sint Janskerk gegaan voor de wekelijkse dienst. De naam van die kerk is ter ere van Johannes de Doper.
Het was anders dan normaal voor mij: de liturgie stond centraal. De gezangen waren bijna allemaal onbekend of hadden een andere melodie. Wel mooi dat het begon met Psalm 121, daar heb ik ooit een opname van gemaakt. De preek was naar aanleiding van teksten uit de boeken Amos (8:4-9) en Lucas (16:1-13).
Na de lunch ben ik weer gaan wandelen. Eerst wat dwalen op zoek naar een terrasje – uiteindelijk pas gevonden rond zes uur.
Maar de wandeling daar naartoe was prachtig. Eerst door de Koegelwieck ten noorden van Lies, daarna door de duinen naar het strand. In de strandtent een mandje minikroketjes gegeten bij gemberthee en bessenlimonade (alcoholvrij natuurlijk).
Toen via het stormachtige strand terug naar de camping. Mooie wolken!
Na een best goede nachtrust werd ik wakker door de zon. Vandaag zou het grijs en nat worden maar de natuur had anders besloten.
Inmiddels heb ik een bankje en een stoel ‘gevonden’ op het kampeerterrein en bij de tent gezet. Het voelt voor mij als glamping 😊
Mijn wandelroute volgde vandaag grotendeels het oostelijke deel van de WadWandelen-route. Ik had het bijbehorende boekje bij me.
In het dorp Oosterend geluncht met koffie en tosti – daarna in een stampvol en rommelig winkeltje een Magnum-ijs gekocht.
Ook gevraagd of ze een leesbril hadden, die had ik in de tent laten liggen. Helaas alleen zonnebrillen. Ondanks mijn vage zicht zijn de foto’s wel gelukt, denk ik.
Vanaf Oosterend liep ik langs de Waddenzee-dijk tot de eendenkooi. Daarna door een vlak landschap naar het Noordzeestrand. Goed om te zien dat er meer wandelaars waren op de route.
Koeien met kalfjes in de duinende stier was er ook, gelukkig met een afrastering tussen hem en mij
Op het strand vielen wat druppels regen daarom ging ik naar binnen in het Heartbreak Hotel – ook voor thee met cranberrytaart. Ondertussen ging het buiten harder regenen. De terugweg liep ik onder mijn stormparaplu.
Bij de tent aangekomen was het weer droog weer. Na het koken en de afwas heb ik ook een kleine was gedaan. Morgen ga ik de kerk van Hoorn bezoeken.
Vrijdag 19 september 2025 – via de Melkweg naar het strand (dag 2)
De Melkweg is hier vanaf de camping goed te zien. Jammer dat ik zoiets niet op de foto kan zetten. Wel geprobeerd.
Sterren?
Afgelopen matig geslapen omdat mijn matras langzaam leeg liep. Zo langzaam dat ik het lek nog niet heb ontdekt.
Wandeling naar het strand
Vanmorgen eerst een supermarkt opgezocht, daarvoor moest ik naar het dorp Lies lopen. Onderweg wilde ik de kerk van Hoorn van binnen bekijken maar ik was net te laat. Zondag bij de dienst heb ik een herkansing.
De munt bloeit nog steeds
Na de boodschappen en een terrasje liep ik naar het strand. Het was prachtig zonnig weer, toch bleek het heel rustig op het strand.
Ik heb zelfs een dappere duik genomen in het frisse water, helemaal niet koud!
Ook even op het strand gelegen. Als ik de weersverwachting bekijkt gaat dat de komende dagen waarschijnlijk niet opnieuw lukken.
Een beetje raar seizoen – geen zomer, geen herfst – het is wel een mooie tijd.
Donderdag 18 september 2025 – naar Hoorn op Terschelling (dag 1)
Aankomst in West Terschelling
Volgend jaar hou ik vier maanden vrij voor de volgende Lange Wandeling. Vanzelfsprekend moet ik mijn lichamelijke conditie daarvoor wel op peil houden. Daarom heb ik twee wandelweken ingepland.
In de haven van Terschelling
Vandaag was het de eerste dag. Het echte wandelen begon pas om drie uur want eerst brachten treinen en een veerboot mij naar de start.
Het wandelen ging langs de haven en de dijk, daarna kronkelend door de polder. Het was meestal grijs naar droog weer – een stevige rugwind duwde me naar de finish bij Hoorn.
Kerk van Hoorn
De camping van Staatsbosbeheer is de komende dagen mijn honk. Eerst dacht ik dat ik de camping helemaal voor mijzelf alleen had maar er bleek ook nog een Duitse vrouw met een kampeerbus te zijn.
Ben benieuwd hoe herfstig het weer de komende dagen zal zijn. Morgen ga ik de omgeving verkennen en wat boodschappen halen.
Vorig jaar heb ik de Fivelstadtocht aan me voorbij laten gaan omdat ik de dag daarvoor al een forse afstand had gelopen. Maar deze keer wilde ik het weer proberen. Het was deze zaterdag 13 september prima wandelweer – misschien een paar spatjes regen gehad.
De start was natuurlijk in Appingedam en we liepen naar het westen – vanwege het jubileum gedeeltelijk langs de route van de Canadese bevrijders 80 jaar geleden. Ieder jaar volgt de Fivelstadtocht een andere kompas-richting (ongeveer noord, zuid, oost of west).
Oprijlaan van de borg Rusthoven
Omdat het tegelijkertijd Open Monumentendag was konden we diverse oude kerken langs de route ook binnen bekijken. Natuurlijk ging ik soms de hoge preekstoel beklimmen en de akoestiek testen: “Goedemorgen gemeente. We gaan deze dienst aanvangen met het zingen van Psalm 119 alle verzen!”
De route was voor mij vertrouwd omdat ik hier vaker heb gefietst en gewandeld. Hierbij de volledige route op de kaart uit de app van Outdooractive. Helaas liet WandelWeb mij in de steek maar ik geef die app later weer een kans.
Komende week wil ik weer gaan lopen met de grote rugzak maar dat gaan kortere dag-afstanden worden. Ook daarvan lezen jullie dan hier een verslag.
Resten de steenfabriek bij RusthovenKunst kijken in een boerenschuur iets ten noorden van Tjamsweer
Alle details en nog meer foto’s kan je HIER vinden. Vanzelfsprekend doe ik het allemaal voor de medaille 😉
Zaterdag 6 september heb ik wad gelopen. Deze keer vanaf Brakzand naar Schiermonnikoog! Een prachtige tocht door het meest natuurlijke landschap van Nederland. Het blijft bijzonder om te lopen over de drooggevallen bodem van de Waddenzee omringt door de horizon.
De start van de hele rondreis was Lauwersoog. Daar lag de Silverwind aan te steiger. Dit schip bracht ons naar de zandplaat Brakzand. Later hoorde ik dat je ook kon starten vanaf de dijk – nadeel is dat je dan veel door slik moet ‘lopen’. Onze groep had ook wat stukjes zachte grond maar meestal liepen we op zandplaten.
Onze gidsen vertelden over het leven op het wad – oesters, mosselen, kokkels, wormen, wieren en algen. Je kan de gidsen herkennen aan hun lange stokken. Daarmee kunnen ze diepten peilen en steun geven aan mensen die houvast nodig hebben. Ik hoorde dat men met twee stokken ook een brancard kan bouwen.
We moesten door meerdere geulen waden. Bij de laatste geul namen we een korte pauze om te zwemmen – het water was helemaal niet koud!
Uiteindelijk kwamen we ten oosten van de veerhaven op de dijk terecht. Een paar honderd meter achter de dijk was een wasplaats om de ergste klei af te kunnen spoelen en droge kleren aan te kunnen trekken. Helaas geen douches dus de rest van de avond had ik een zeelucht om mij heen.
Samen met Erna (één van de wadlopers) een hapje gegeten bij een lekker restaurant. Na negen uur werden de vele wad-wandelaars door drie bussen meegenomen naar de haven – waar de Silverwind op ons lag te wachten. Rond elf uur kwamen we weer aan op de vaste wal. Gelukkig kon ik met Erna meerijden. Haar man haalde ons op vanaf de kade – zij brachten me tot station Winsum zodat ik toch nog thuis kon komen.
Eerlijk gezegd had ik vooraf helemaal niet nagedacht over de terugreis 😔
De vierde en laatste dag van de eerste Groningse Vierdaagse had als titel “De Bommen Berend route”. Bommen Berend was de bijnaam van Christoph Bernhard von Galen, de bisschop van Münster, die in 1672 de stad Groningen belegerde. Hij gebruikte veel bommen om de stad op de knieën te krijgen. Maar dat mislukte – ieder jaar op 28 augustus viert Groningen nog steeds het Gronings Ontzet.
Misschien moeten we Groningen zijn eigen Via Gladiola geven en die Bommen Berend Boulevard noemen – hoewel Poffert Plaza als tijdelijke naam voor de Grote Markt ook mooi is!
De wandeling was vandaag naar het zuiden, rondom het Paterswoldermeer. Daarmee kwamen we ook een paar kilometer door de provincie Drenthe. En opnieuw over een stukje Pieterpad. De route kan je weer vinden bij Outdooractive (met veel meer foto’s) maar hieronder heb ik de kaart uit die app ook even toegevoegd.
Sommige wandelaars haal je meerdere keren in – iedereen heeft een eigen snelheid en kiest zijn eigen rustplekken. Erg prettig dat er veel banken zijn langs de route waar je even van de benen af kan – en de schoenen even uit kan doen.
Deze vrijdag waren ook de 1-daagse wandelaars aan het wandelen. Toch werd het nergens echt druk. Er was hoogstens een wachtrij bij de koffie.
Muziek onderweg
Terugkijkend ben ik erg tevreden over de organisatie van deze vier dagen. Misschien heb ik nog wel wat tips bij de routes, mogelijk is 25 kilometer een handiger afstand om de routes uit te zetten in en rond Groningen. Of moet ik volgend jaar voor de 40 gaan? (nee!)
Omdat mijn linkervoet pijnlijk was heb ik mijn oude wandelschoenen aangetrokken. Die had ik al gebruikt bij het schilderen, dus zaten er verfvlekken op – maar dat is geen probleem natuurlijk. De nieuwe schoenen moet ik blijkbaar eerst wat verder inlopen met kortere routes. De oudjes lieten mij niet in de steek – ook al laat de zool een beetje los. Nergens last van gehad!
Vandaag had de organisatie de route “Slag om het Oosten” genoemd, want die richting was aan de beurt. Een flink deel van de route moesten we heen en terug op dezelfde wegen lopen – dat is niet erg want je ziet andere dingen omdat je in een andere richting loopt. Daarnaast waren er uren verstreken en was de zon inmiddels gaan schijnen na een bewolkte heenreis. De route op Outdooractive kan je daar nalopen (met nog meer foto’s) maar hierbij even het overzicht (de donkerrode lijn is onze looproute):
Door het park van Kardinge gelopen, Groningen is een groene stad met veel water. Ze hadden ook runderen ‘los’ lopen op een deel van het terrein. Misschien kennen jullie mijn belevenissen met die graseters uit eerdere reizen – ik heb respect, misschien zelfs een beetje angst voor die beesten. Maar deze stier én zijn harem én jonge kalfjes bleven kalm herkauwen en lieten zich uitgebreid fotograferen.
Morgen is de laatste dag van deze Vierdaagse – ook mensen die zich voor één dag hebben ingeschreven lopen dan mee. In Nijmegen hebben ze de Via Gladiola, ik ben benieuwd welke titel deze finish krijgt. De Tammo Camino? De Bommen Berend Boulevard? Misschien de Via Eierbal? Stuur je ideeën op!
Iets beter uitgeslapen dan gisteren stond ik vanmorgen te wachten op de klokslag van de Martini. Precies om half acht werden we door de poort welkom geheten bij de tweede wandeldag van de allereerste Groninger Vierdaagse – ik zit me nu af te vragen of het Groningse of Groninger moet zijn…
Deze woensdag ging de route naar het noorden – soms over korte stukjes van het beroemde Pieterpad. De organisatie had het de titel ‘Er gaat niets boven Groningen-route‘ gegeven. Al snel na de start vormt de groep een lang lint – iedereen heeft zijn eigen snelheid. In een groep raak je al snel aan de praat met mensen die dezelfde snelheid hebben.
Toen we het Van Starkenborghkanaal waren overgestoken zagen we ook een andere ‘wandelclub’ in een lange sliert op weg naar grazige weiden.
Een route is nooit alleen over prachtige en rustige wandelwegen maar de organisatie heeft ons, ook vandaag, langs mooie hoogtepunten gebracht. Opvallend waren vandaag de kronkels in het landschap, resten van de oeroude Hunze. Ook goed zichtbaar op deze routekaart van Outdooractive (de donkerrode lijn is onze wandeling).
De terugweg ging voor een groot deel langs het Reitdiep, die ons tot in het centrum van de Stad bracht. Even een paar sfeerfoto’s:
Morgen gaan we naar het oosten, gedeeltelijk over het Damsterdieppad.
Eilt.blog 